Ik heb lang gekauwd op het juiste woord. Ik zou ‘gesjiekt’ zeggen, maar ik weet niet of mijn schoon Vlaams iedereen kan bekoren. En het ging net over een ander woord waarmee ik worstelde, of liever met het ontbreken ervan in mijn woordenschat. De betekenis? Het gaat om trots zijn waar je aan gebouwd hebt, dat van de daken (durven) schreeuwen én voelen dat de juiste mensen je daarvoor nog meer gaan appreciëren. Zonder zelf het gevoel te hebben dat je aan ‘t stoefen bent (nog een woord dat m’n Vlaamse tongval verraadt. Sorry voor alles!).
Die laatste zin verraadt het al: mijn brein (ik noem m’n innerlijke criticus al een tijdlang Betty, daar schreef ik al over in deze long read) kleeft daar al meteen negatief beladen woorden aan vast: borstklopperij, stoefen, arrogantie, zelfverheerlijking, … You name it. Dat zijn woorden die aanvoelen als een muur die je optrekt tussen jezelf en de andere waardoor je uit je ivoren toren op het gepeupel neerkijkt.
Maar ‘t ging nog verder, met dat gevoel als ik over m’n successen wilde communiceren. Ik was immers bang dat ik door de wins benoemen het zou ‘jinxen’. Tot ik besefte dat het benoemen van je groei geen borstklopperij is, maar valorisatie. Door uit te spreken wat werkt, veranker je je momentum.
Maar die valorisatie … dat was toch niet voldoende het woord dat de lading dekte die ik wilde kunnen benoemen.
Radiantie kwam ook nog boven bruisen in m’n brein. Dat is een woord dat de stralingsintensiteit beschrijft. Dat was al dicht in de buurt van wat ik voor ogen had, zeker over het deel van authentiek communiceren over de successen uit het leven. Maar het benadrukte niet genoeg het tweerichtingsverkeer. En daar gaat het in mijn ogen nog het meest om.
Het woord dat de lading dekt
Ik geloof immers niet in enkel zenden, maar vooral in de magie die ontstaat als jij vanuit je kern je boodschap uitzendt en die landt bij de juiste mensen. En net die mensen absorberen je woorden op een manier die op dat moment bij hun journey past. Het gaat om de echo die je boodschap heeft bij de andere (zie deze long read over dat als systeem integreren binnen je communicatie). En als je die terugkrijgt … dat is échte <insert drumroll> resonantie.
Resonantie, dus. Waarom dit woord wél de lading dekt die ik voor ogen heb? De meest eenvoudige versie van de definitie van deze term is ‘een systeem trilt sterker als het wordt blootgesteld aan een externe trilling met een gelijke of bijna gelijke frequentie’. Ik leende het woord uit de natuurkunde en de muziek, maar het omvat exact hoe ik het effect van een fundamenteel merkverhaal zie. Dat is precies wat resonantie is: je spreekt je eigen frequentie uit, en je hoort de echo van de mensen die op exact diezelfde golflengte zitten.
Simpel uitgelegd? Je weet exact waar de onkopieerbare kern van je merkverhaal om draait en kan die verwoorden op een manier die past bij jou én je doelpubliek.
Nooit het een zonder het ander
Het is dus geen of-ofverhaal, maar een onvermijdelijke en-en. Resonantie op topniveau ontstaat pas wanneer die twee elementen (zenden en ontvangen) evenveel gewicht in de schaal brengen. Vandaar dat ik in mijn perspectief op communicatie, content en marketing van en over een merk altijd spreek over het belang van een sterk fundament (de onkopieerbare kern van je merkverhaal) én een levende en passende architectuur (de strategie die je daarop bouwt). Het gaat dus niet om het ene of het andere, maar om het samenvloeien van beide.
Als je communiceert vanuit je kern zonder te weten waarom en waar je dat best doet, zal je niet resoneren. Met andere woorden: op een fundament zonder architectuur bouw je geen monumentaal merkverhaal. En bovendien zal je heel snel opbranden omdat je het gevoel hebt dat je in de woestijn staat te schreeuwen.
Als je een strategie hanteert die niet bij het fundament van je merkverhaal past, zal je evenmin resoneren bij de juiste mensen. Met andere woorden: een architectuur zonder fundament zakt al snel als een kaartenhuisje in elkaar. En bovendien zelf heel snel opbranden omdat je een systeem probeert te implementeren dat helemaal niet past bij je merk.
Fundament + Architectuur = Monument
Een monument creëer je dus enkel doordat anderen ermee resoneren, niet vanuit een ivoren toren. Het resultaat van zo’n strategie? Dat je reputatie je voorgaat en je die zelf kan sturen. Want newsflash: mensen kopen altijd van mensen, of je nu in B2B of B2C zit. Wat het meest ‘des mensch’ is? Praten over een ander. Als je zelf je narratief bepaalt, zal je reputatie je volgen, op een manier die aanleunt bij de kern van je merkverhaal. Doe je dat niet … dan zal die voor je spreken.
Nog een voordeel van op deze manier je merkverhaal onderbouwen met een sterke, maar passende strategie waarmee je resoneert bij de juiste mensen? Je onkopieerbaar voordeel, je Moat (een term waarmee ik in de vorige long read kwam opzetten), wordt er alleen maar sterker van.
Jouw vibe is je strategie
Hoe je dat dan precies aanpakt? It’s all about your vibe and taste. Laat dat nu net twee Engelse (ik geef het toe, ik gooi graag af en toe een Engelse term de lucht in, my bad) woorden zijn die zich vooral uiten in dingen voelen en niet denken. Eigenlijk gaat alles over het show don’t tell principe. Toon jezelf in al je facetten — zeker de zaken die je als normaal beschouwt, dat is net het meest magnetische — en durf erover communiceren, vanuit de fundamenten van je merkverhaal, maar altijd met een snuifje strategische filter als hefboom.
Want mensen kopen van mensen.
Een belangrijk aandachtspunt als je die richting uit gaat en je overtuigingen met je merk de wereld in zendt? Niet iedereen gaat zich door jouw merkverhaal aangetrokken voelen. Maar dat is net een goeie zaak. Want als we de marketinggoeroes mogen geloven (en voor een keer ben ik het met hen eens) kan je er nooit voor iedereen zijn. Dan kan je maar beter een standpunt innemen zodat je resoneert met de juiste mensen, in plaats van eenheidsworst te verkopen waarmee je iedereen wil pleasen, maar op ‘t eind van de rit niemand écht kan overtuigen.
Harder trillen doe je niet alleen
De ultieme resonantie? Mensen met dezelfde trilling samenbrengen en ontdekken hoe je er zelf harder gaat van trillen. Net daarom is mijn grote droom een contentbeweging op zetten van gelijkgestemde ondernemers, die lak hebben aan wat moet, maar vooral goesting hebben om het op een manier aan te pakken die past, bij hen én hun doelpubliek.
Ik geef je alvast huiswerk mee voor je erin stapt, in die scenius van mij, voorlopig nog zonder naam. Resonantie werkt in twee richtingen. Als je iets ervaart wat resoneert, communiceer erover. Dan begin je al snel harder te trillen. En uit al dat trillen ontstaan de mooiste samenwerkingen of partnerschappen.
Wat denk je? Sta je al te trillen?
Wat als we nu eens simpelweg starten met een Whatsapp groep? Voor gelijkgestemde zielen als ons die willen resoneren met de juiste mensen, maar zich daar soms alleen in voelen?
Wil je dat graag? Bezorg me dan je telefoonnummer via anne@digitalig.be en ik voeg je toe!